Biografia polityczna

W czasach studenckich D.Tusk aktywnie współtworzył NZS na UG., gdzie studiował historię na kierunku nauczycielskim. Kilka miesięcy później został przewodniczącym "Solidarności" w Wydawnictwie Morskim i dziennikarzem wydawanego przez związek tygodnika "Samorządność". Był jednym z najbliższych współpracowników jej naczelnego redaktora Lecha Bądkowskiego – pisarza, przywódcy ruchu kaszubskiego, pierwszego rzecznika "Solidarności". Pisał do kaszubskiego miesięcznika "Pomerania".

W stanie wojennym nie był internowany. Za działalność opozycyjną został wyrzucony z państwowej firmy. Rozpoczął pracę w spółdzielni Świetlik, gdzie w latach 1983-1990 pracował na dużych wysokościach. To z tego okresu pochodzą wspomnienia o dużych pieniądzach i dużych pokusach(alkohol, marihuana)

W Gdańsku powstał Klub Liberałów. Głównymi pomysłodawcami byli Jan Krzysztof Bielecki, Janusz Lewandowski, Jacek Merkel, Maciej Płażyński ,ale od początku zadeklarowanym członkiem i zwolennikiem powstających tam wizji polityczno –gospodarczych był także Donald Tusk.

Na bazie Klubu powstaje partia Kongres Liberalno-Demokratyczny .Jej naturalnym przywódcami jest JKBielecki i Janusz Lewandowski.

Tusk obejmuje funkcję jednego z likwidatorów wydawnictwa RSW Prasa Ksiażka Ruch , która sprawuje przez 2 lata, do 1991 roku.

W 1991 r, po nieudanej próbie stworzenia rządu przez Jana Olszewskiego , premierem zostaje JK Bielecki. Mimo , że szefem partii zostaje Tusk, a kilku działaczy obejmuje teki ministrów,w tym Michał Boni. D.Tusk nie jest postrzegany przez kolegów z Klubu jako materiał na polityka. Jest słynny z niepunktualności i niefrasobliwości.Dlatego nie jest brany pod uwagę przy obsadzaniu jakichkolwiek stanowisk. Rząd Bieleckiego przetrwał niespełna rok, po nim funkcje premiera obejmuje Jan Olszewski.

I wtedy po raz pierwszy to nie KLD i jej polityczni liderzy odgrywają jedną z pierwszych ról w obalaniu rządu Olszewskiego . Film Nocna Zmiana doskonale obrazuje rolę Donalda Tuska. W 1994 , po przegranych wyborach , to Donald Tusk jest inicjatorem połączenia z KLD z UW. Po połączeniu zostaje jej wiceprzewodniczącym. Nie chce jednak zadowolić się pozycją 2-ego w partii i staruje na szefa. Przegrywa z Bronisławem Germekiem i to jest bezpośrednim asumptem do założenia w 2000 r. PO .

Nową partię buduje przy współudziale Olechowskiego, którego bardzo głośno krytykował i protestował przeciwko w popieraniu jego kandydatury przez UW w wyborach prezydenckich w 2000 r. Jako przyczynę swojego sprzeciwu podawał” zbyt duże różnice w życiorysie” Kilka miesięcy później te różnice pozwoliły mu spokojnie z Olechowskim, Płażyńskim , Rokitą , Gilowska i Komorowskim budować Platformę.

Olechowski dość szybko przestał być twarzą PO ,Płażyński odszedł, nie akceptując polityki forsowanej przez Tuska . Rokita został zepchnięty na boczny tor, Gilowska usunięta z partii .Praktycznie przy Tusku z „twarzy” PO pozostał jedynie Bronisław Komorowski. I profesor Marian Filar w tle.

Pozostali też liberalni działacze, którzy pomagali mu tworzyć PO, tacy jak Grzegorz Schetyna, Mirosław Drzewiecki, Cezary Grabarczyk. Żaden z nich jednak nie stanowił zagrożenia dla Tuska . Może Piskorski, który został odsunięty w atmosferze skandalu.